Working Woman makes changes

... op kantoor met dozen en verhuizers en al die ellende.  Van de ene kant van het kantoor naar de andere kant. Omdat dat nu eenmaal zo beslist is.

... virtueel naar annliesbet.wordpress.com.  Omdat het hier allemaal zo verschrikkelijk traag gaat en ik amper mijn eigen blog geschreven en gelezen kan krijgen zonder verschrikkelijke jeuk van ongeduldigheid.

U vind mij vanaf nu dus terug op

annliesbet.wordpress.com

en ander konijneneten staat al sinds enige weken (of is het al maanden) op mijn menu wegens het strenge intolerantiedieet dat mijn prof mij voorschreef.

Omdat ik nu eenmaal weinig creatief ben in het bedenken van recepten en er af en toe al eens iemand een briljant idee in mijn oor fluistert, heb ik het 365 dagen kookboek van de WW aangeschaft.

En nu doe ik dus mee met de wee wee.  Omdat dat gemakkelijk is voor mij.  Ik heb elke dag een voor mij voorverzonnen menuke en ik kan gewoon schrappen wat niet mag van de prof.

Dus heb ik gisteren sla, tomaten, appel overgoten met een speciale dressing gegeten.  En een boke met kaas.

En wat nog veel beter is : ik val af !  En dat is na 3 jaar ziek zijn wel nodig.  Toen ik mijn ziekte een naam kreeg, was ik een pluimgewichtje van 48 kilo.

Nu ben ik een zwaargewicht van 68 kilo geworden.  Niet alleen door fout te eten maar volgens de prof als rechtstreeks gevolg van mijn ziekzijn en van de medicatie. Wist ik veel dat je van voedingssupplementen écht wel bijkomt ?

Maar dank zij de wee wee moet het dus in alle opzichten de goede kant uitgaan met mij !

Ik ben eens curieus zie. 

Enkele weken geleden, u weet wel toen het plots zo broeiheet was en iedereen zich wegens de hitte in slowmotion voortbewoog, hadden wij een ongenode gast in huis.

Wegens die verschrikkelijke hitte, sliepen wij met de ramen open om toch maar een zuchtje nachtelijke verkoeling binnen te halen.

Grijze Pluis en Witte Pluis vonden dit super : zij konden immers op het dak gaan slapen, en de ganse nacht op "dakbezoekers" jagen.

Nu is Witte Pluis een echt dametje en gaat zij op jacht naar verfijnde prooien : een mager muggetje, een luchtig uitgedost motje, ... staan op haar menu.

Maar Grijze Pluis ziet het allemaal wat grootser.  Zij probeert overdag vogels te vangen die het wagen zich op het dak te zetten voor een rustpauze en 's nachts ...

Tja, 's nachts vangt zij "nachtvogels" oftewel vleermuizen.

Wij waren er rotsvast van overtuigd dat een schrandere vleermuis zich niet zou laten verschalken door Grijze Pluis maar dat was dus een grove onderschatting van het jachttalent van Grijze Pluis.

Grijze Pluis had anderzijds de "nachtvogels" ook een beetje onderschat want ze waren blijkbaar niet zo smakelijk als een dagvogel.

En dat mocht Lisa ondervinden...

Machoman en ikzelf hadden 's ochtends niets verdacht gemerkt maar toen Lisa rond een uur of 10 in de douche wilde gaan, belde ze me in paniek op kantoor : "er zit een goor beest in onze badkamer en het leeft nog".

Grijze Pluis had haar nachtelijke vangst naar de badkamer gebracht en daar netjes verstopt.

Nu moet ik zeggen dat ze een behoorlijke prooi gevangen had want onze "nachtvogel" was een flinke volwassen vleermuis van een 10 tal centimeter groot.

Lisa heeft uiteindelijk onze Zuid-Afrikaanse overbuurman ter hulp moeten roepen om het griezelige zwarte beest (tja, ze leest nu eenmaal te veel boeken over vampiers en consoorten) buiten te zetten.

De brave man, die in Zuid-Afrika wel andere kalibers van vleermuizen gewoon was, had toch een net bij en handschoenen want volgens hem kunnen die beestjes venijnig bijten.

Enfin, toen ik thuis kwam was er geen vuiltje (of moet ik zeggen nachtvogel) meer aan de lucht en sindsdien is Grijze Pluis er ook niet meer in geslaagd om een nachtvogel te vangen.  Of zijn nachtvogels niet smakelijk genoeg om nog moeite voor te doen ???

Het zal je maar overkomen.  Ga je met de kat naar de poezendokter en zegt die doodleuk dat Witte Pluis voortaan dagelijks haar tandjes moet poetsen .

Nu weet ik dat dat geldt voor mensen, liefst 's morgens en 's avonds.  Dat er ook al speciale spullen bestaan die honden moeten (volgens de reclame dan toch) eten om gezonde tanden te houden, maar het poetsen van poezentanden, daar had ik nog nooit van gehoord.

Nu dus wel en idioot als ik ben, heb ik Lisa gelijk naar de winkel gestuurd om een babytandenborsteltje.

Het is een schoontje ze, dat tandenborsteltje ! Met twee zuignapjes vanonder zodat ge het rechtop op de wastafel kunt zetten.

Maar daar heeft Witte Pluis dus geen boodschap aan.  Als ze me ziet afkomen met het borsteltje is zij als een weerlicht vertrokken.

We waren nu al zover dat haren kammen een dagelijks weerkerende bezigheid geworden is maar tandjes poetsen ???

Ik denk dat ik een poezentandenpoetssnoepje moet uitvinden ...

de daling van de temperatuur is een zegen voor mij.  Zalig gewoon.

Ik kan terug ademen en sleep mijn lijf niet meer vooruit.  Door de hitte van de voorbije dagen was ik genoodzaakt om dagelijks uren en uren te slapen om toch maar een beetje energie te hebben om de hoogstnoodzakelijke dingen te doen.

Pffft ... mijn energieniveau was gewoon gehalveerd - de 30 % die ik nog had was dus 15 % geworden en ik kan u garanderen : daar spring je niet ver mee.

Hoewel in een warm lang gaan wonen een oplossing zou zijn voor mijn spierpijnen, is het dus duidelijk geen oplossing voor mijn extreme vermoeidheid.

O ja - al wie de intentie heeft om de "Grote Griep" te verspreiden : blijf uit mijn buurt want op dit ogenblik heeft mijn immuunsysteem effe volledig forfait gegeven, maar mijn agressieve houding (of is het assertieve ?) is er nog altijd dus wie mij besmet zal het geweten hebben ;-)

of beter gezegd : amai mijn hart !

Zit ik hier rustig aan mijn PCke op het toetsenbord te rammen, valt het raam spontaan uit zijn hengsels, recht op mijnen bureau !

Zomaar, zonder te verwittigen ... nee, da's niet waar - ik hoorde eerst een vreemd geluidje aan het raam ... zoiets krrrr krrr krrr maar dan heel zachtjes.

En ik was nog aan het denken "wat hoor ik nu toch" toen dat raam zich brutaal en onbeschaamd op mijn bureau stortte.

Zou het dan toch waar zijn dat de meeste ongevallen thuis gebeuren ?

En weet er iemand wat ge tegen weerspannige ramen kunt aanvangen ?  Want echt eerlijk vind ik het niet dat het raam mij net vandaag in de steek laat.

Ik verga al dagen van de warmte en net nu het zo drukkend en zwoel is, mankeer ik een raam ...

Hopelijk gaat het niet direct onweren of Lisa en ik moeten met vuilniszakken en tape aan de slag !

Ik was ergens in mijn châteauverhaal blijven steken op dag twee en moet toch nog een paar eigenaardigheden van onze Zuiderburen aan u kwijt.

Dag drie begon met het ontbijt waar we al zoetjesaan gewoon waren dat Beethoven (de kasteelkat) ons zat op te wachten omdat ik dan zijn oogskes eerst ga uitkuisen ... en hij een knuffel krijgt van Machoman.

En uiteraard vinden wij een uitgebreide ontbijttafel met alles erop en eraan fantastisch.  Er stond een schotel met allemaal verse rode vruchten hmmmmmmmmmm.  En de Britse "ontbijthulp" kwam weer netjes vragen hoe men zijn eitje van die dag bereid wilde hebben.  Dat eitje kwam dan netjes zoals gevraagd, aangekleed met een doorkliefd kerstomaatje en een bloemetje uit de tuin.  Een kruidenbloemetje welteverstaan zoals van bieslook of zo, geen rozen of rododendron in mijn bord he.

Na het ontbijt was het natuurlijk prijs he - de kasteelheer die een hobby-houtbewerker is wegens enorm veel bruikbaar eikenhout op het domein na verschillende stormen, had weten uit te vissen dat Machoman wel één en ander van die machines weet.  Dus zij met twee naar de werkplaats om een occasiemachien ineen te steken. Plezant zenne - dan is het eindelijk gestopt met regenen, gaan ze machienekes maken.

Gelukkig heb ik mijn goesting nog gekregen en heb ik een wandelingetje over het domein mogen maken.  Ben naar de fazanten- en patrijzenkwekerij gaan kijken (tja, het blijft een jachtdomein) en heb tijdens onze wandeling voor het eerst een champignon gezien die niet in een blauw plastic bakske groeide maar gewoon in het midden van een wandelpad.  Hoe ordinair zeg - ik verkies toch die chique die in het blauw bakske groeien ;-) (hoewel ik die nu ook weer niet meer mag eten - stom voedselintolerantiedieet).

Natuurlijk was ik weeral moe na onze wandeling en moest ik rusten - twee uurtjes geslapen en toen was het hoog tijd om eens aan een lunch te denken.  Het was intussen twee uur in de namiddag.

Goede tip als u naar Frankrijk gaat : na 14 u krijgt u geen eten meer ! Nergens ! Zelfs niet als er buiten een schoon bord staat waarin schoolkrijt de dagmenu opgeschreven staat.  Vergeet het maar !  Na 14 u mag je in Frankrijk alleen nog drinken tot een uur of 6 's avonds.

Wij hebben ongeveer 40 km gereden en zijn toen op advies van nen hele vriendelijke gendarme maar in een Mac Donalds gaan eten !  Frankrijk, het land van de haute cuisine en van miserie moet ge naar de Mac Do zeg.

Gelukkig werd dat 's avonds ruimschoots goedgemaakt door een diner in een etablissement dat volgens mij gediend heeft als decor voor het café van René in Alloo Alloo.

Maar het eten was dan weer helemaal niet Alloo Alloo.  Topkwaliteit en een fantastische bediening.  Echt waar ! En een service die ze bij ons niet kennen.

Want door die fantastische urenlange zoektocht naar een lunch was ik dus weer moe en had ik niet braafkes mijn middagdutje gedaan.  Resultaat : ik was een beetje slaperig bij het diner en slaagde erin om mijn sjaal in de saus op mijn bord te draperen ...

Direct stond daar iemand van de bediening die mijn sjaal meegenomen heeft en na afloop van het diner heb ik mijn sjaal gewassen, gedroogd en gestreken teruggekregen !!

Daarna heb ik zalig voor de laatste keer geslapen in mijn kasteelbed want de volgende dag was het tijd om op te krassen naar Straatsburg.